از آرمان های هر رسانه ای، اطلاع رسانی شفاف ، دقیق و سریع را می توان نام برد. امروزه شاید بیش از هر چیز دیگری سرعت در اطلاع رسانی حرف اول را در بین رسانه ها بزند.
اما در ایران رسانه های ما تا چه حد به این اصل معتقدند و به آن عمل می کنند؟
متاسفانه در ایران بدلیل وجود برخی از موانعی که خودمان برای خود ایجاد می کنیم، نتوانسته ایم که سرعت در اطلاع رسانی را در رسانه های خود جای بیندازیم. مصداق بسیارند.
شب گذشته خبر انفجار یک بمب در خودرویی در دمشق و کشته شدن یک نفر در اثر این انفجار منتشر شد. در ساعات اولیه از هویت آن شخص کشته شده خبری در دست نبود. این خبری بود که اکثر خبرگزاری های خارجی و شبکه های خبری بزرگ دنیا مثل الجزیره و العربیه درخارج و العالم در داخل لحظاتی پس از انفجار منتشر کردند.
حوالی ساعت 9 صبح فردای انفجار هویت آن شخص مشخص گردید و آن کسی نبود جز حاج عماد مغنیه از فرماندهان جهادی حزب الله لبنان و یایه جورایی معاون و دستیار سید حسن نصرالله.
از بیان این مطالب می خواهم به اینجا برسم که شبکه خبر بعنوان مهمترین منبع اطلاع رسانی داخلی خبر انفجار شب گذشته و شهادت مغنیه را با تاخیر فراوان آنچنان در اواسط خبر 13 خود به صورت خبر فوری منتشر نمود که گویا این انفجار لحظاتی قبل رخ داده. و این موید در خواب غفلت بودن مدیران، دبیران و سردبیران خبر شبکه می باشد. در حالی که رسانه های خارجی و حتی داخلی همانند العالم و Press TV ساعت ها پیش این خبر را تحت عنوان خبر عاجل یا Breaking news منتشر کرده بودند.
عمق فاجعه زمانی است که همین خبر را با تمام جزییات روزنامه اطلاعات همان روز در صفحه اول و دوم خود منتشر کرده بود. از این لحاظ فاجعه ، که قبل از اینکه این خبر بعنوان خبر فوری شبکه خبر اعلام گردد، پیش از آن در روزنامه منتشر شده بود.
ما به کجا می رویم؟
آیا این تاخیرها باعث عدم اعتماد مردم به رسانه ملی نخواهد شد؟
آیا این تاخیر سبب روی آوردن مردم به سوی رسانه های غربی نخواهد شد؟
این دقیقا همان چیزی است که بیگانگان و بدخواهان نظام جمهوری اسلامی می خواهند.
زمانی از یکی از مدیران اخبار ، پرسیدم: دلیل این تاخیر ها چیست؟ گفت: ما می خواهیم از صحت خبر مطمئن شویم، سپس آن را منتشر کنیم.
خوب این درست، اما آیا به عواقب این تاخیرها فکر کرده اید؟تاخیر در بعضی مواقع خوب است اما نه به این اندازه که ما را به یک نقال تبدیل کند.
بارها و بارها پیش آمده خبرنگاران ایرانی در مورد یک موضوع خاصی چزء اولین نفرات در آن منطقه حاضر شده اند،اما بدلیل همین تاخیرها خبر آنها به یک خبر سوخته تبدیل شده است. بعنوان مثال: زمانیکه سال گذشته دیوارهای مسجد الاقصی را نظامیان رژیم صهیونیستی تخریب می کردند، خبرنگار شبکه العالم اولین خبرنگاری بود که در آنجا حاضر شده بود. اما بدلیل سیاست های تاخیری، خبر خبرنگار الجزیره که پس از او در منطقه حاضر شده بود به کل رسانه های دنیا مخابره شد و اسمی از العالم برده نشد.
برخی بر این عقیده اند که این تاخیرها ناشی از کمبود تجهیزات فنی و ... می باشد. اما این طور نیست بلکه فقط و فقط ناشی از سیاست گذاری های اشتباه مسوولان رسانه ملی است.
چطور در یک معاونتی همچون برونمرزی می توانیم اخبار را به نسبت سریعتر منتشرکنیم، اما در دیگر معاونت ها خبر؟
سیاست گذاران رسانه ملی با این سیاستی که در سازمان عریض و طویل صدا و سیما گذارده اند، فقط یک هدف داشته و آن عدم اطلاع صحیح، دقیق و سریع مخاطبان داخلی از اخبار و وقایع داخلی و خارجی است.
باز هم مصداقی دیگر در جهت اثبات ادعای خود بیان می کنم.
در اوایل سال جاری (سوم فروردین ماه 1386) کلیه خبرگزاری های خارجی و شبکه های تلویزیونی بیگانه خبر دستگیری ملوانان انگلیسی را در آب های ایران منتشر کردند. خبری که در ابتدا همراه با شایعات فراوانی بود. تا اینکه العالم خبری را در این زمینه منتشر نمود که پایان بخش شایعات شد.
اما در داخل و شبکه های داخلی مان چه می گذشت؟
در همان ساعات اولیه با بررسی کلیه شبکه های داخلی چیزی جز برنامه های عادی سیما را ندیدم.در هیچ یک از بخش های خبری تا ساعت 21 خبری در این زمینه منتشرنشد (البته به صلاحدید مقامات امنیتی )
اما ساعت 21 : در حالی که خبر دستگیری ملوانان انگلیسی در ایران نقل کلیه محافل بیگانه و خبر اول همه خبرگزاری های خارجی می باشد، در خبر 21 فقط اشاره کوتاهی به درگیری خفیفی بین یک قایق ایرانی و یک قایق انگلیسی می شود.
تااینکه در روز بعد خبر به صورت کاملتری منتشر شد.
این یعنی مردم ما در داخل با ساعت ها تاخیر متوجه مسائل داخلی کشورشان می شوند. در حالی که همه دنیا دراین زمینه به بحث نشسته اند.
نکته ای که گویا سیاست گذاران عرصه خبر در رسانه ملی فراموش کرده اند این است که مردم ما در عصری زندگی می کنند که بدلیل پیشرفت تکنولوژی به خصوص در زمینه فناوری اطلاعات و اطلاع رسانی و رسانه های گروهی، بااعمال هر گونه محدودیتی، بازهم متوجه وقایع و آنچه که در دور و بر خود می گذرد خواهند شد.
و ما باید بدانیم که به عنوان رسانه ملی وظیفه جذب مخاطبان خود راداریم تا به انحراف کشیده نشودند و متصل به ریسمان پوسیده غرب نگردند.
